วันที่ 2 กันยายน 2569 ที่ผ่านมา วงการบันเทิงฮ่องกงต้องพบกับข่าวเศร้า เมื่อมีรายงานจากเพจ หนังฮ่องกงแฟนคลับ การเสียชีวิตของ หลิวเส้าหมิง นักแสดงอาวุโสผู้คร่ำหวอดในวงการมานานกว่าครึ่งศตวรรษ ด้วยวัย 94 ปี โดย ติงหยู ศิลปินอาวุโสและเพื่อนสนิท เป็นผู้ยืนยันข่าวต่อสื่อมวลชน ช่วงบั้นปลายชีวิต หลิวเส้าหมิง ต้องต่อสู้กับโรคภัยถึง 7 โรค จนต้องมีคนดูแลทุกวันและใช้รถเข็นในการดำเนินชีวิต แม้สุขภาพทรุดโทรม แต่เขายังคงมองโลกในแง่ดีและให้ความสำคัญกับศิลปะเสมอ
หลิวเส้าหมิง เป็นผู้บุกเบิกวงการเต้นรำของฮ่องกง เคยได้รับทุนไปศึกษาที่ฝรั่งเศส และเป็นนักออกแบบท่าเต้นชาวจีนคนแรกที่ร่วมงานกับนักเต้นฝรั่งเศส รวมถึงเป็นนักเต้นและนักออกแบบท่าเต้นให้คณะบัลเลต์แห่งชาติเบลเยียม หลังกลับฮ่องกงได้ก่อตั้งโรงเรียนสอนเต้น และเป็นผู้อำนวยการฝ่ายเต้นรำของรายการ Enjoy Yourself Tonight ทางทีวีบีในทศวรรษ 1970 ก่อนรับรางวัลด้านศิลปะหลายรายการ ทั้งรางวัลความสำเร็จอันโดดเด่นในปี 2002 สมาชิกกิตติมศักดิ์จากสถาบันศิลปะการแสดงแห่งฮ่องกงในปี 2007 และเหรียญเกียรติยศจากรัฐบาลฮ่องกงในปี 2013
เส้นทางนักแสดงเริ่มขึ้นในปี 1979 จากภาพยนตร์ The Butterfly Murders ของ ฉีเคอะ ก่อนสร้างชื่อจากบทบาทมากมาย ทั้ง ปีศาจต้นไม้พันปี ใน โปเยโปโลเย เย้ยฟ้าแล้วก็ท้า A Chinese Ghost Story ปี 1987, อิดเต็งไต้ซือ ใน มังกรหยก ภาค 2, งักปุ๊กคุ้ง ใน เดชคัมภีร์เทวดา The Swordsman และ เนี่ยอ้าวเทียน ใน ฟ้านี้ ใหญ่ได้คนเดียว Casino Tycoon นอกจากนี้ยังเคยเล่าว่า การรับบทหัวหน้าแก๊งมาเฟียสมจริงจนถูกแก๊งสเตอร์ตัวจริงลักพาตัวไปพบหัวหน้า ก่อนความเข้าใจผิดจะคลี่คลาย พร้อมกล่าวว่า ตอนนั้นผมทั้งกลัวและดีใจ ดีใจเพราะการแสดงของผมสมจริงมาก จนแม้แต่แก๊งสเตอร์ตัวจริงยังเชื่อ
ด้านชีวิตส่วนตัว หลิวเส้าหมิง สูญเสีย จางไหว่หลิง ภรรยาที่เสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งในปี 2012 จนเข้าสู่ภาวะซึมเศร้าและหยุดรับงานแสดง พร้อมกล่าวว่า ผมไม่รู้ว่า ผมมีเป้าหมายอะไรในการแสดง อีกต่อไปแล้ว ก่อนกลับมารับงานอีกครั้งจากกำลังใจของเพื่อน และประกาศเกษียณหลังถ่ายทำ The Gutter ในปี 2020 เขายังเป็นที่เคารพของนักแสดงหลายรุ่น รวมถึง เสอซื่อม่าน ที่ยกให้เป็นอาจารย์และได้รับแรงบันดาลใจจาก ปรัชญาแห่งน้ำ ของเขา ขณะที่ช่วงสองปีก่อนเสียชีวิต เขาเปิดเผยว่าป่วยถึง 7 โรค ต้องใช้ชีวิตวันเกิดในโรงพยาบาลและมีผู้ดูแลทุกวัน โดยเคยกล่าวว่า ตอนนี้ผมต้องหายใจหอบเวลาพูดด้วยซ้ำ การอธิบายโรคห้าในเจ็ดชนิดก็ใช้เวลานานแล้ว แม้ต้องเผชิญกับสุขภาพที่ย่ำแย่ เขายังคงมองว่าความเจ็บป่วยเป็นการฝึกฝนชีวิต และในปี 2025 ได้ปรากฏตัวต่อสาธารณชนเป็นครั้งสุดท้ายในงานด้านวัฒนธรรมและศิลปะของฮ่องกง แม้จะนั่งรถเข็น แต่ยังยืนใช้ไม้เท้าถ่ายภาพด้วยรอยยิ้ม
